จะไม่ให้คิดถึงเธอได้อย่างไรกัน 教我如何不想他？

บทกวีนี้ของหลิวป้านหนง (1891-1934) เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง ในฐานะกวีจีนกลุ่มแรกๆ ที่เริ่มเขียน “กลอนเปล่า” และได้ถูกนำมาทำเป็นเพลง “จะไม่ให้ฉันรักเธอได้อย่างไรกัน” ผู้ใส่ทำนองคือ จ้าว หยวนเริ่น : 趙元任 (1892-1982) เสียงร้องของ ซืออี้กุย : 斯義桂  (1915-1994) นับเป็นเพลงเก่ามากๆ อีกเพลงหนึ่ง ที่รู้จักกันในหมู่ผู้ฟังเพลงจีนอย่างลงลึก เพลงนี้ถูกนำไปใส่ไว้ในภาพยนตร์หลายเรื่อง และหลายยุคสมัย ถือเป็นเพลงจีนระดับ “ขึ้นหิ้ง” ตลอดกาลอีกเพลงหนึ่ง

天上飄著些微雲，

地上吹著些微風，啊！
微風吹動了我頭髮，

教我如何不想他？
月光戀愛著海洋，

海洋戀愛著月光，啊！
這般蜜也似的銀夜，

教我如何不想他？

水面落花慢慢流，

水底魚兒慢慢游，啊！
燕子你說些什麼話，

教我如何不想他？
枯樹在冷風裡搖，

野火在暮色中燒，啊！
西天還有些兒殘霞，

教我如何不想他？

Check out this video on YouTube:
http://www.youtube.com/watch?v=kEB5afO6jRA&feature=youtube_gdata_player

บนฟ้านั้นเมฆบางฟ่องลอย

บนผืนดินสายลมแผ่วพริ้ว

อา !

สายลมแผ่วพริ้วต้องเส้นผมของฉัน

จะไม่ให้ฉันคิดถึงเธอได้อย่างไรกัน

แสงจันทร์พ้อรักกับท้องทะเล

ท้องทะเลพ้อรักอยู่กับแสงจันทร์

อา !

ค่ำคืนสีเงินราวน้ำผึ้งนี้

จะไม่ให้ฉันคิดถึงเธอได้อย่างไรกัน

ดอกไม้โรยร่วงอยู่บนผิวน้ำเรื่อยไหล

ฝูงปลาแหวกว่ายอยู่ในสายน้ำ

อา !

นางแอ่นเจ้าเอยเจ้าเอ่ยเอื้อนคำใดหรือ ?

จะไม่ให้ฉันคิดถึงเธอได้อย่างไรกัน

ต้นไม้แห้งโยกไหวในสายลมหนาว

ไฟป่าไหม้ลามในยามเย็นย่ำ

อา !

ทางเบื้องประจิมยังมีเมฆบางหลงเหลือบางเบา

จะไม่ให้ฉันคิดถึงเธอได้อย่างไรกัน

หลิว ป้าน หนง

กวีจีนรุ่นใหม่ยุคต้น

เรืองรอง รุ่งรัศมี แปล

รวมเล่มพิมพ์ครั้งแรก ในหนังสือ “เพราะฉันอายุสามสิบ” สำนักพิมพ์ฉับแกระ พ.ศ.2530

ฉันในวัยเยาว์ 少年的我

“ฉันในวัยเยาว์” ขับร้องโดย เหลียง ผิง / แต่งคำร้อง, ทำนอง โดย หลี จิ่น กวัง เป็นเพลงปี 1946 ครั้งนั้นเทคโนโลยีการอัดเสียงยังเป็นแบบเก่า แผ่นเสียงยุคนั้นเป็นแผ่นครั่ง การอัดเสียงต้องยกวงดนตรีไปบรรเลงพร้อมกับนักร้อง ทุกอย่างสด และจริง

ช่วงปี 1946 ธุรกิจบรรเทิงของจีนยังเจริญรุ่งเรืองอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ ภาพยนตร์เริ่มเปลี่ยนผ่านจากยุคหนังเงียบ ขาวดำ มาสู่ยุคหนังเสียง เพลงต่างๆ ที่โด่งดังในวงกว้างมักจะเป็นเพลงในหนัง และนี่คือเพลงดังเพลงหนึ่งในหนังยุคนั้น

少年的我

ฉันในวัยเยาว์

曲:黎錦光/詞:黎錦光/唱:梁萍 

ทำนอง / คำร้อง : หลีจิ่นกวัง / ขับร้อง : เหลียงผิง

春天的花是多麼的香

ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิช่างหอมเสียนี่กระไร
秋天的月是多麼的亮

ดวงจันทร์ในฤดูใบไม้ร่วงช่างสว่างเสียนี่กระไร
少年的我是多麼的快樂

ฉันซึ่งอยู่ในวัยเยาว์ช่างมีความสุขเสียนี่กระไร

美麗的她不知怎麼樣

เธอที่แสนงามไม่รู้จะหน้าตาอย่างไร

春天的花會逢春開放

ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิพอถึงฤดูใบไม้ผลิก็ผลิบาน

秋天的月會逢秋明亮

ดวงจันทร์ในฤดูใบไม้ร่วงพอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็แจ่มกระจ่าง

少年的我只有今天快樂

ฉันซึ่งอยู่ในวัยเยาว์มีแต่ความสุขในวันนี้

美麗的她不知怎麼樣

เธอที่แสนงามไม่รู้จะเป็นอย่างไร

寶貴的情像月亮

ความรักอันสูงค่าก็เหมือนดั่งดวงจันทร์

甜蜜的愛像花香

ความรักที่แสนหวานก็เหมือนกับกลิ่นหอมของดอกไม้

少年的我不努力

ฉันซึ่งอยู่ในวัยเยาว์หากไม่ขยันหมั่นเพียร

怎能夠使她快樂歡唱　

จะทำให้เธอมีความสุขร้องเพลงด้วยความรื่นเริงได้อย่างไร

  

เรืองรอง รุ่งรัศมี : แปล 

จากเพลง : เส้าเหนียนเตอหว่อ 少年的我

Check out this video on YouTube:
http://www.youtube.com/watchv=l8NEM2JqHKI&feature=youtube_gdata_player

คนขายตุ๊กตา

              ตุ๊กตาอัดลมเสียบกับแกนไม้ เขาแบกเดินขายไปทั่ว คนหนึ่งอยู่หน้า คนหนึ่งอยู่หลัง ไม่รู้ว่าเขาเดินมาจากทางไหน และเดินกันมาไกลเท่าไหร่แล้ว

            ตั้งแต่เห็นเขาในระยะสายตา จนกระทั่งเขาเดินลับตาไป ไม่ปรากฏว่ามีคนเรียกซื้อของเล่นอัดลมของเขา

            นั่นคือความหวัง คือการดำรงชีพ คือความอดทน และการต่อสู้ดิ้นรน

            ตุ๊กตาอัดลม แกว่งไกวไปกับแรงเดินและแรงลม หนักและเบาอยู่บนเส้นทางชีวิตของคนทำมาหากิน

            แม้จะเดินลับหายไปจากระยะสายตา แต่ในที่ใดที่หนึ่งบนเส้นทางชีวิต พวกเขายังคงต้องเดินต่อไป

          

           

          เรืองรอง  รุ่งรัศมี

         

พิมพ์ครั้งแรกในคอลัมน์ “ย่ำเดือนกลับมาหยาดเหงื่อหอม” นิตยสาร หัวใจเดียวกัน ปีที่ ๑ ฉบับที่ ๗ เดือนธันวาคม ๒๕๕๒

อาบแสงจันทร์

แม้แสงจันทร์มิได้ส่องฉายมาถึง แต่ในค่ำคืน ก็ยังมีทางที่สามารถก้าวเดินไปได้

            ค่ำวันพระจันทร์เต็มดวงคืนหนึ่ง เกิดความรู้สึกอยากออกไปถ่ายรูปบรรยากาศที่มีดวงจันทร์ เวลานั้นข้าพเจ้ายังไม่ค่อยคุ้นเคยกับกล้องถ่ายรูป ไม่มีความรู้เชิงเทคนิค และเคยถ่ายรูปกลางคืนมานับครั้งได้

             มีเพียงจินตนาการและความตั้งใจ

            ออกจากบ้านไปตั้งแต่แดดยังไม่หมด ไปถึงจุดหมายก็เป็นกลางคืน

            ถ่ายรูปคืนนั้นด้วยการเดาไป เรียนรู้ไป รู้ได้ในการกดชัตเตอร์ไม่มากครั้งว่า ไม่น่าจะได้ผลงานที่ดีกระไรนัก

            คืนนั้นทั้งคืน ไม่ได้รูปบรรยากาศที่มีดวงจันทร์อย่างน่าพอใจเลยแม้แต่รูปเดียว ยังดีที่ถ่ายรูปด้วยกล้องดิจิทัล ซึ่งไม่ต้องสิ้นเปลืองฟิล์ม

            แม้ไม่ได้ภาพบรรยากาศที่มีดวงจันทร์อย่างคาดหวัง แต่ก็ได้ภาพบรรยากาศกลางคืนมาบ้าง

            เวลาที่ทำสิ่งที่คาดหมายไม่ได้อย่างใจ ความรู้สึกสนุกและความมุ่งมั่นตั้งใจจะเจือจางเร็ว

            คืนนั้นข้าพเจ้าเก็บอุปกรณ์ในเวลาไม่เกินสองชั่วโมง ไม่สมหวังแต่ก็ไม่ถึงกับผิดหวัง หงุดหงิด รำคาญใจ

            เลือกรูปไปล้างอัดเมื่อผ่านเวลาไปช่วงหนึ่ง พบว่ามีรูปที่รู้สึกชอบอยู่หลายรูปเหมือนกัน

            รูปหนึ่งเป็นรูปประตูไม้ในตรอกซอย แสงไฟฟ้าส่องไปที่ประตู แสง บรรยากาศอวลอยู่ในรูป

            ประตูบางบานเราไม่ได้เดินผ่านเข้าไป แต่เราก็ได้เดินผ่านที่ตรงบริเวณนั้น

            คืนนั้นข้าพเจ้าเดินถ่ายรูปอาบแสงจันทร์อยู่หลายชั่วโมง แม้จะไม่ได้รูปดวงจันทร์เลย แต่ก็ได้เดินอาบแสงจันทร์

   เรืองรอง  รุ่งรัศมี

   ๒๖ มิถุนายน ๒๐๐๙

พิมพ์ครั้งแรกในคอลัมน์ “ย่ำเดือนกลับมาหยาดเหงื่อหอม” นิตยสาร หัวใจเดียวกัน ปีที่ ๑ ฉบับที่ ๓ เดือนกรกฎาคม ๒๕๕๒

อายุการใช้งาน

การไหลผ่านของกาลเวลา

วันเวลา เคลื่อนตัวไปเร็วหรือช้ามันก็เคลื่อนผ่านชีวิตของสรรพสิ่ง.

ใช่เพียงเฉพาะสิ่งมีชีวิตเท่านั้นที่มีกำหนดขอบเขตอายุขัย.

แม้สิ่งไร้ชีวิตและสิ่งที่เป็นนามธรรมก็มีขอบเขตจำกัดที่แน่นอนของมัน

ความลงตัว บางทีก็เป็นความประจวบเหมาะ บังเอิญ ของเหตุการณ์ บุคคล และการกระทำ

ใบไม้ที่ร่วงลงมาในแสงเงาสวยเบื้องหน้าช่างภาพที่อุปกรณ์และอารมณ์พร้อมพรั่งต่อการบันทึกเรื่องราวการไหลผ่านของกาลเวลา เป็นความประจวบเหมาะที่มิใช่เพียงความประจวบเหมาะ เป็นความบังเอิญที่มิใช่เพียงความบังเอิญ ที่คนๆ หนึ่งสามารถเก็บชั่วขณะการไหลผ่านของกาลเวลาเอาไว้เป็นภาพถ่าย

หากช่างภาพคนนั้นมิได้ตระเตรียมอุปกรณ์เอาไว้พรั่งพร้อม เขาย่อมไม่อาจบันทึกภาพในเสี้ยววินาทีนั้นเอาไว้ได้

หากเขาไม่ได้เรียนรู้ สั่งสมประสบการณ์เชิงเทคนิคการถ่ายภาพจนจัดเจน เขาอาจไม่สามารถบันทึกภาพได้ดีเท่าที่เขาต้องการ

หากเขามิได้มีสายตาที่มองเห็นความงาม เขาอาจปล่อยให้ภาพนั้นผ่านไป

หากเขามิได้มีความคิดและภูมิปัญญาที่จะมองเห็นเรื่องราวความลึกซึ้งของโลกและชีวิต เขาอาจเป็นเพียงคนถ่ายภาพเก่งทั่วๆ ไปคนหนึ่ง ที่ไม่สามารถยกระดับผลงานสู่ความเป็นศิลปะได้

แสง เงา ใบไม้ นั้นอาจเป็นปัจจัยที่เหนือวิสัยที่เราจะควบคุม ความเป็นไปของธรรมชาติ เป็นสิ่งยากที่มนุษย์เล็กๆคนหนึ่งสามารถบงการ ควบคุม ได้

ชีวิตของคนก็เป็นส่วนหนึ่งของวิถีธรรมชาติ เกิด ดับ เจริญ เสื่อมสูญ ไปตามวิถีของสรรพสิ่งที่ต้องเสื่อมสูญ นี่คือกำหนดอายุใช้งานกระมัง เพียงแต่มนุษย์ไม่อาจจะรู้แน่ชัดว่ากำหนดอายุใช้งานของชีวิตตนจะสิ้นสุดลง ณ วินาทีใด

นั่นจึงเป็นเหตุผลสำคัญที่มนุษย์ควรกระทำตนให้เข้าสู่พรมแดนที่ตนเองพร้อมจะ ใช้งานได้ เพราะว่าหากมิเป็นเช่นนั้นแล้ว เขาอาจผ่านชีวิตไปอย่างว่างเปล่า และโดยไม่ทันรู้ตัวก็ล่วงผ่านกำหนดอายุใช้งานเสียแล้ว

การพ้นกำหนดอายุใช้งานของมนุษย์ มิใช่เพียงการตายดับสิ้นอายุขัย หากแต่มีลักษณะคล้ายๆ กับฟิล์มที่หมดอายุ คืออาจยังใช้ถ่ายภาพได้ แต่ก็ไม่ได้ภาพที่มีคุณภาพที่ดี หรืออาจคล้ายอาหารกระป๋องที่พ้นกำหนดอายุ ที่เมื่อกินเข้าไปแล้วร่างกายอาจไม่สามารถทนทานได้

ความหวัง ความฝัน ความมุ่งมาดปรารถนาทั้งหลาย ต้องการความลงตัวเช่นกัน จึงจะเกิดเป็นจริงขึ้นในชีวิตได้

ที่ยุ่งยากซับซ้อนคือ เราไม่อาจมองเห็น "กำหนดอายุใช้งาน" ได้ชัดเจน

วันเวลาเคลื่อนตัวเร็วหรือช้า มันก็ยังคงเคลื่อนตัวของมันต่อไป เราตระหนักถึง "กำหนดอายุใช้งาน" หรือไม่ว่าอาจสิ้นสุด ณ ลมหายใจต่อไป. 

เรืองรอง รุ่งรัศมี

12 / 2002

พิมพ์ครั้งแรกในคอลัมน์ "สายลมในกิ่งหลิว" เนชั่นสุดสัปดาห์ 9-15/12/2545