ค้นหาบทความ

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ วัยเยาว์ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ วัยเยาว์ แสดงบทความทั้งหมด

วันอาทิตย์ที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

ร่องรอยของความทุกข์ตรม



วันวัยนำพาชีวิตผ่านพบประสบการณ์ เรื่องราวบางอย่างคนเราต้องผ่านพ้นวันเวลามาพอจึงจะเข้าใจ ซิน ชี่ จี๋ กวีสมัยราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ.960-ค.ศ.1276) เคยเขียนไว้ในบทกวี 'โฉ่ว หนู เอ๋อร์' ไว้ว่า

"วัยเยาว์ไม่รู้จักรสชาติของความทุกข์ตรม
รักแต่จะปีนไต่หอสูงยิ่งขึ้นอีก
รักแต่จะปีนไต่หอสูงยิ่งขึ้นอีก
เพื่อจะเขียนกวีบทใหม่ เค้นเอ่ยว่าทุกข์ตรม
บัดนี้ได้ลิ้มรสความทุกข์ตรมจนสิ้นแล้ว
คิดจะเอ่ยเอื้อนออกมาก็ยังหยุดชะงักไว้
คิดจะเอื้อนเอ่ยออกมาก็ยังหยุดชะงักไว้
แล้วกลับพูดว่า อากาศเย็นสบาย
ช่างเป็นฤดูใบไม้ร่วงที่งดงาม"

            ความเหงา ความเศร้า ความทุกข์ ความเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย แม้ว่าจะเรียกขานด้วยคำเดียวกัน แต่รสชาตินั้นซับซ้อนแตกต่างกันไปตามวันเวลาของชีวิตแต่ละช่วงวัย
            วันเวลานำพาทั้งความเหนื่อยล้า และการเติบโตมาให้กับชีวิตในวัยเยาว์ที่ร่างกายยังดี จิตใจยังแกร่งนั้น ชีวิตมักขาดประสบการณ์ และความจัดเจน พบพานปัญหาอุปสรรค มักจะร่ำไห้เสียงดัง แต่ก็ด้วยวัยอันเยาว์นั้นเองที่ช่วยให้ฟื้นคืนสภาพได้เร็ว ผิดกับยามเมื่อชีวิตเดินทางมายาวนาน ผ่านพบประสบการณ์หลากหลายมาจนชุ่มโชก ยามพบกับทุกข์สุขใดๆ มักจะฟูมฟายน้อยกว่า
            ในความนิ่งเงียบเรียบเฉย มีริ้วรอยของวันเวลากระเพื่อมเป็นระลอกอยู่อย่างที่บางครั้งผู้อื่นก็มองไม่เห็น


เรืองรอง  รุ่งรัศมี


พิมพ์ครั้งแรกในคอลัมน์ สายลมในกิ่งหลิว เนชั่นสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 583

วันพฤหัสบดีที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

ทะเลโอบกอดเธอไว้


ปลาตัวเล็กตัวหนึ่งถามปลาใหญ่ว่า
“ฉันได้ยินเขาพูดกันถึงทะเลอยู่บ่อยๆ แต่ว่าทะเลน่ะ มันคืออะไร?”
ปลาใหญ่ตอบว่า
“รอบๆ ตัวเธอก็คือทะเล”
ปลาเล็กร้องด้วยความตกใจ
“แต่ว่าทำไมฉันมองไม่เห็นล่ะ”
ปลาใหญ่ตอบว่า
“ทะเลอยู่ภายในตัวเธอ และก็อยู่ภายนอกตัวเธอ เธอเกิดจากทะเล และในที่สุดก็จะคืนกลับสู่ทะเล ทะเลโอบกอดเธอไว้ เสมือนว่าคือร่างกายของเธอเอง”

วัยเยาว์มองความฉงนและฝันใฝ่เป็นอาภรณ์ชีวิต ดวงตาของความเยาว์วัยมักมองทอดไปไกล ข้ามปลายขอบฟ้าไปถึงเรียวรุ้ง นุ่งห่มอบอุ่นในอาภรณ์อุดมคติและความวาดฝัน ชีวิตเติบใหญ่ไปกับพลังเร่าร้อน หนุ่มสาวมักมิได้มองสิ่งที่อยู่ใกล้เบื้องหน้าอย่างที่มันเป็น ดอกไม้ริมรั้ว แมงปอข้างทาง นกที่บินมา ล้วนแต่คลุมม่านความฝันเมื่อยามพบเห็น การมองจึงเป็นเสมือนไม่เห็น ความมีจึงเป็นเสมือนความลวง
มายาทำให้ฝีเท้าก้าวเดินเลื่อนลอย ความเพียรบากบั่นของวัยเยาว์ จึงชักพาชีวิตไปไกลแสนไกล ดอกไม้ในความคิดฝัน ย่อมต้องเป็นดอกที่สวยงามที่สุด ส่งกลิ่นหอมขจรขจาย เบ่งบานราวกับไม่รู้โรยรา รากหยั่งลงในดินแดนความฝัน ดอกบานอยู่บนก้อนเมฆ เป็นดอกไม้ในฝันที่เบ่งบานเฉพาะในอุดมคติของความเยาว์วัย เป็นน้ำหล่อเลี้ยงให้ผู้เยาว์วัยเติบโต เป็นพลังให้ต้องบากบั่นพากเพียรเดินท่องไปไกลแสนไกล เป็นเส้นทางวีรกรรมของอัศวินหนุ่มผู้สวมใส่เกราะความฝัน

อัศวินหนุ่มเดินทางไป ท่องไปสุดเขตอาณาจักรฝัน จวบกระทั่งวันหนึ่งพบว่าสองขาล้าแรง ฝีเท้าผ่อนช้า มัดกล้ามคลายตัวหย่อนเหลว
พลันนั้น ถ้อยคำสนทนาของปลากเล็กกับปลาใหญ่ก็ดังขึ้นอีก
“ฉันได้ยินเขาพูดกันถึงทะเลอยู่บ่อยๆ แต่ว่าทะเลน่ะ มันคืออะไร?”
อัศวินหนุ่มได้ยินคำถามมาจากที่ใดที่หนึ่ง และแล้วถ้อยคำที่เขาเคยได้ยินก็ดังมาอีก
“ทะเลอยู่ภายในตัวเธอ และก็อยู่ภายนอกตัวเธอ เธอเกิดจากทะเล และในที่สุดก็จะคืนกลับสู่ทะเล ทะเลโอบกอดเธอไว้ เสมือนว่าคือร่างกายของเธอเอง”
และแล้ว ที่ตรงรอบกายซึ่งอัศวินหนุ่มนั่งลงพักเหนื่อยนั้น เขาได้สัมผัสสายลมพัดผ่าน ผิวเนื้อชื้นเหงื่อรับรู้ถึงความเย็นสบาย บางขณะ นาสิกประสาทของเขาก็สัมผัสได้ถึงความหอมของดอกไม้ใบหญ้า และหูก็เริ่มได้ยินดนตรีที่นกและเหล่าแมลงขับขาน

อัศวินหนุ่มมองดูเส้นทางที่เขาได้เดินผ่านมา มันไกลแสนไกล จนเขาไม่เห็นจุดที่เริ่มต้นก้าวเดินในครั้งแรกอีกแล้ว วันเวลาก็ผ่านมาแสนนาน ผ่านวัน ผ่านคืน และผ่านวันผ่านคืน ผ่านชั่วโมง วัน เดือน ปี และหลายๆ ปี แรงเร้าเริ่มแรกเหมือนยังเรียบง่ายชัดเจน แต่ก็ซับซ้อนเพิ่มขึ้นกับวันเวลา
อาภรณ์อุดมคติและความวาดฝัน ยังคลุมห่มจิตวิญญาณอยู่เช่นเดิมไหม อัศวินหนุ่มถามและตอบตัวเองด้วยคำที่เหมือนเล่นลิ้น “เหมือนและไม่เหมือนในความเป็นไป”
หากว่าวัยเยาว์มิได้มอบความฉงนและความฝันใฝ่แก่เขา อัศวินหนุ่มก็ไม่รู้ว่า การเดินทางของชีวิตเขา จะเป็นเช่นเดียวกับที่ผ่านมาหรือไม่ ถึงอย่างไร ภายหลังความเหน็ดเหนื่อยและล้าโรย เขายิ้มกับตัวเองได้ว่า ดีใจที่ก้าวมา

แม้ว่าเส้นทางวีรกรรมของอัศวินหนุ่มจะเป็นเส้นทางราบเรียบธรรมดา จนถึงวันที่เขาผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง แม้ว่าสองขาของเขาจะเริ่มล้าแรง และมัดกล้ามเริ่มคลายตัวหย่อนเหลว แต่อัศวินหนุ่มก็ยิ้มภาคภูมิ เขาเด็ดดอกไม้เล็กๆ มาติดที่รังดุมคอเสื้อของเขา เสมือนประดับเหรียญเกียรติยศให้แก่นักรบชาญศึก
ดอกไม้หอม เสียงนกและเหล่าแมลงขับขานบทเพลงไพเราะ
อัศวินหนุ่มรู้แล้วว่า เขาจะก้าวเดินต่อไปเช่นไร
“ทะเลอยู่ภายในตัวเธอ และก็อยู่ภายนอกตัวเธอ เธอเกิดจากทะเล และในที่สุดก็จะคืนกลับสู่ทะเล ทะเลโอบกอดเธอไว้ เสมือนว่าคือร่างกายของเธอเอง”
บัดนี้ อัศวินหนุ่มมองเห็นดอกไม้พราวพรายรอบกาย


เรืองรอง  รุ่งรัศมี


พิมพ์ครั้งแรกในหนังสือ หมาป่าบนทุ่งกระดาษ สำนักพิมพ์วลี สิงหาคม พ.ศ.2549

วันจันทร์ที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2556

ฉันในวัยเยาว์ 少年的我

“ฉันในวัยเยาว์” ขับร้องโดย เหลียง ผิง / แต่งคำร้อง, ทำนอง โดย หลี จิ่น กวัง เป็นเพลงปี 1946 ครั้งนั้นเทคโนโลยีการอัดเสียงยังเป็นแบบเก่า แผ่นเสียงยุคนั้นเป็นแผ่นครั่ง การอัดเสียงต้องยกวงดนตรีไปบรรเลงพร้อมกับนักร้อง ทุกอย่างสด และจริง
ช่วงปี 1946 ธุรกิจบรรเทิงของจีนยังเจริญรุ่งเรืองอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ ภาพยนตร์เริ่มเปลี่ยนผ่านจากยุคหนังเงียบ ขาวดำ มาสู่ยุคหนังเสียง เพลงต่างๆ ที่โด่งดังในวงกว้างมักจะเป็นเพลงในหนัง และนี่คือเพลงดังเพลงหนึ่งในหนังยุคนั้น


少年的我
ฉันในวัยเยาว์
曲:黎錦光/詞:黎錦光/唱:梁萍 
ทำนอง / คำร้อง : หลีจิ่นกวัง / ขับร้อง : เหลียงผิง

春天的花是多麼的香
ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิช่างหอมเสียนี่กระไร
秋天的月是多麼的亮
ดวงจันทร์ในฤดูใบไม้ร่วงช่างสว่างเสียนี่กระไร
少年的我是多麼的快樂
ฉันซึ่งอยู่ในวัยเยาว์ช่างมีความสุขเสียนี่กระไร
美麗的她不知怎麼樣
เธอที่แสนงามไม่รู้จะหน้าตาอย่างไร

春天的花會逢春開放
ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิพอถึงฤดูใบไม้ผลิก็ผลิบาน
秋天的月會逢秋明亮
ดวงจันทร์ในฤดูใบไม้ร่วงพอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็แจ่มกระจ่าง
少年的我只有今天快樂
ฉันซึ่งอยู่ในวัยเยาว์มีแต่ความสุขในวันนี้
美麗的她不知怎麼樣
เธอที่แสนงามไม่รู้จะเป็นอย่างไร
寶貴的情像月亮
ความรักอันสูงค่าก็เหมือนดั่งดวงจันทร์
甜蜜的愛像花香
ความรักที่แสนหวานก็เหมือนกับกลิ่นหอมของดอกไม้
少年的我不努力
ฉันซึ่งอยู่ในวัยเยาว์หากไม่ขยันหมั่นเพียร
怎能夠使她快樂歡唱 
จะทำให้เธอมีความสุขร้องเพลงด้วยความรื่นเริงได้อย่างไร
  
เรืองรอง รุ่งรัศมี : แปล 
จากเพลง : เส้าเหนียนเตอหว่อ 少年的我

Check out this video on YouTube:
http://www.youtube.com/watchv=l8NEM2JqHKI&feature=youtube_gdata_player