ค้นหาบทความ

วันพฤหัสบดีที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2556

ปัญหา

กลีบดอกไม้อยู่ในหนองน้ำ
คนอยู่ในกระจกเงา
เธออยู่ในดวงใจฉัน
กังวลก็แต่...
ฉันจะอยู่ในดวงใจเธอไหม ?


คัง ไป๋ ฉิน
กวีจีนรุ่นใหม่ยุคต้น


รวมเล่มพิมพ์ครั้งแรก ในหนังสือ “เพราะฉันอายุสามสิบ” สำนักพิมพ์ฉับแกระ พ.ศ.2530


บทกวีแปลในหนังสือ “เพราะฉันอายุสามสิบ” นี้มีทั้งที่เคยตีพิมพ์ในนิตยสารบางฉบับแล้ว และอีกมากชิ้นก็ยังไม่เคยตีพิมพ์มาเลย มีทั้งงานเขียนของกวีจีนแผ่นดินใหญ่, ไต้หวัน, จีนในอเมริกา และไทย เนื้อหาสาระของผลงานครอบคลุมไปในแนวราบของสภาวะแห่งสังคมและยุคสมัยเป็นหลัก ลีลา, อารมณ์ของบทกวีหากจะมีส่วนที่บกพร่อง ขอได้โปรดเข้าใจว่าเป็นเพราะความอ่อนด้อยในฝีมือ และเพราะการขาดความรอบรู้ของผู้แปลแต่ฝ่ายเดียว หาใช่ความบกพร่องของกวีเจ้าของผลงานเดิมแต่ประการใด ในส่วนประวัติของเจ้าของผลงาน เนื่องจากเหนือวิสัยที่จะเสาะหาค้นคว้ามาได้อย่างทั่วถึง (โดยเฉพาะบทกวีร่วมสมัยเหล่านี้หลายๆ คนก็ยังไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดัง หรือมีผลงานมากมายแม้ในประเทศของเขาเอง) ผู้แปลยอมรับในข้อบกพร่องนี้ และหวังอย่างยิ่งว่าจะได้รับการอภัย
ในแต่ละส่วนจะมีผลงานของนักเขียนจีนที่อยู่ในสังคมแตกต่างกัน มากบ้าง น้อยบ้าง คละเคล้ากันไป ยกเว้นเพียงหัวข้อ “ความคุ้นเคยที่แปลกหน้า” ซึ่งเป็นผลงานของกวีภาษาจีนในประเทศไทยโดยเฉพาะ ซึ่งผู้แปลตั้งความหวังไว้ว่าจะได้มีโอกาสศึกษาค้นคว้าให้ละเอียดลึกซึ้งกว่านี้ในวันข้างหน้า และหวังว่าในกาลข้างหน้า “ความคุ้นเคยที่แปลกหน้า” นี้จะไม่เป็นความแปลกหน้าอีกต่อไป.





ด้วยความจริงใจ
เรืองรอง  รุ่งรัศมี
ตุลาคม 2529
  

คัดลอกบางส่วนจากคำนำผู้แปล ในหนังสือ “เพราะฉันอายุสามสิบ” สำนักพิมพ์ฉับแกระ พ.ศ.2530

เงาในน้ำ, ผ้าขาว


























ริม ห้วย หนอง คลอง บึง แม่น้ำ ลำธาร
มีพลิ้วคลื่น มีสายลม มีร่มเงา
และมีเงาสะท้อนของท้องฟ้าอยู่ในน้ำ
ถ้ามองให้ดี  มีเงาของเราอยู่บนผิวน้ำนั้นด้วย
เป็นเงาที่สำคัญ  และเราควรคุยกับเงานั้นให้สม่ำเสมอ.






ภาพ : ชวิน  ถวัลย์ภิยโย
คำ : เรืองรอง  รุ่งรัศมี



ผ้าขาว

ผ้าสีขาวผืนใหญ่แขวนอยู่บนราวกลางแดด ผู้คนที่ผ่านไปมา ต่างพูดกันถึงความขาวสะอาดของผ้าผืนนั้น เสียงบรรยายถึงความขาวของผ้าถูกบอกเล่าจากปากหนึ่งสู่อีกปากหนึ่ง แพร่จากเมืองหนึ่ง สู่อีกเมืองหนึ่ง แล้วในที่สุดก็กลายเป็นที่รำลือไปทั้งแผ่นดิน
...............................
หลังจากวันอากาศแปรปรวน ลมวนพัดหมุน ผู้คนต่างพากันจ้องมองไปที่ “ผ้าขาวผืนใหญ่บนราวกลางแดด” มีผู้ใดกี่คนที่ทำใจสงบ พิจารณาอาภรณ์สีขาวที่ห่มคลุมร่างกายตนไว้ มีใครมองเห็นดวงจิตของตนในชั่วขณะจิตนี้ว่าเป็นเช่นไรบ้างไหม ภายในหมู่เหล่าผู้คนที่นุ่งห่มสีขาว และผู้ที่ร่ำลือโจษจันในสีขาว มีใครถามและตอบตัวเองไหมว่า สีขาวนั้นแท้จริงคืออะไร ความมืดสีขาวถูกพิสูจน์ในวัดลมวนพัดหมุน
ที่ราวกลางแดด ผ้าขาวเป็นเช่นใดกัน
เมื่อผ้าขาวผืนหนึ่งถูกมองพิจารณา จิตของผู้นุ่งห่มด้วยอาภรณ์สีขาวมากมาย เปรอะเปื้อนด้วยตัวตนของอัตตาของตนหรือไม่
การเข้าใจให้ลึกถึงสาระของความจริง ความดี ความงาม เป็นสิ่งที่ใครทำ คนนั้นก็ได้รับเองจริงๆ
อย่ากลัวเงาเลย มีเงา หมายความว่า มีแสงสว่างอยู่ใกล้ๆ ไปที่แสงนั้น ไปสู่ความจริง ความดี ความงามที่แท้
มายาสีไหนๆ ก็คือ มายา





เรืองรอง  รุ่งรัศมี
1/1/2005


คัดลอกบางส่วนที่ตีพิมพ์ลงในคอลัมน์ กิ่งไผ่และดวงโคม ผู้จัดการปริทรรศน์ ฉบับวันที่ 28 มกราคม -3 กุมภาพันธ์ 2537

พลีอุทิศ 奉獻



เพลง "พลีอุทิศ"  奉獻     เป็นเพลงดังในยุคทศวรรษที่ 1980 ที่โด่งดังมาก ความงดงามของคำร้องและทำนองทำให้เพลงนี้มีนักร้องนำมาขับร้องใหม่อย่างต่อเนื่อง และวงประสานเสียงตามโรงเรียนต่างๆ ชอบนำเพลงนี้มาแสดงบนเวที แม้แต่ในงานบุญงานกุศลเราก็อาจมีโอกาสได้ฟังเพลงนี้ ถือเป็นเพลงไพเราะอีกเพลงหนึ่งที่ฟังได้ทุกวาระโอกาส 


พลีอุทิศ

fèngxiàn

奉獻




cháng lù fèng xiàn gěi yuǎn fāng 

長路奉獻給遠方

หนทางยาวไกลพลีอุทิศตนให้แด่สถานที่อันอยู่ห่างไกล

mé guī fèng xiàn gěiài qíng

玫瑰奉獻給愛情

ดอกกุหลาบพลีอุทิศตนให้แก่ความรัก

wǒ ná shén me fèng xiàn gěi nǐ wǒ deài rén

我拿什麼奉獻給你 我的愛人

ฉันจะเอาสิ่งใดมาเป็นสิ่งพลีอุทิศแด่เธอได้ ที่รักของฉัน

bái gē fèng xiàn gěi cǎo cháng 

白雲奉獻給草場 

เมฆขาวพลีอุทิศตนให้แก่สนามหญ้าเขียว

jiāng hé fèng xiàn gěi hǎi yáng

江河奉獻給海洋

แม่น้ำลำคลองพลีอุทิศตนให้แก่ทะเลมหาสมุทร

wǒ ná shén me fèng xiàn gěi nǐ  wǒ de péng yǒu

我拿什麼奉獻給你 我的朋友

ฉันจะเอาสิ่งใดมาเป็นสิ่งพลีอุทิศแด่เธอได้ ที่รักของฉัน

wǒ ná shén me fèng xiàn gěi nǐ

我拿什麼奉獻給你

ฉันจะเอาสิ่งใดมาเป็นสิ่งพลีอุทิศแด่เธอได้

wǒ bù ting de wèn

我不停的問

ฉันเฝ้าแต่ถามอยู่มิหยุด 

wǒ bù ting de zhǎo

我不停的找

ฉันเฝ้าแต่ค้นหาอยู่มิหยุด 

bù ting de xiǎng

不停的想~

ฉันเฝ้าแต่ครุ่นคิดอยู่มิหยุด ~

bái gē fèng xiàn gěi lán tiān

白鴿奉獻給藍天
 
พิราบขาวพลีอุทิศตนเพื่อฟ้าคราม

xīng guāng fèng xiàn gěi cháng yè

星光奉獻給長夜

แสงดาวพลีอุทิศตนเพื่อค่ำคืนอันยาวนาน

wǒ ná shén me fèng xiàn gěi nǐ  wǒ de xiǎo hái

我拿什麼奉獻給你 我的小孩

ฉันจะเอาสิ่งใดมาเป็นสิ่งพลีอุทิศแด่เธอได้  เด็กๆ ของฉัน

yǔ jì fèng xiàn gěi dà dì

雨季奉獻給大地 

ฤดูฝนพลีอุทิศตนแด่มหาพสุธา

suì yuè fèng xiàn gěi jì jié

歲月奉獻給季節

เดือนปีพลีอุทิศตนแด่ฤดูกาล

wǒ ná shén me fèng xiàn gěi nǐ  wǒ de diēn iáng

我拿什麼奉獻給你 我的爹娘

ฉันจะเอาสิ่งใดมาเป็นสิ่งพลีอุทิศแด่เธอได้ พ่อแม่ของฉัน


จากเพลง : เฟิ่งเซี่ยน 奉獻

เรืองรอง รุ่งรัศมี : แปล




Check out this video on YouTube:
http://www.youtube.com/watch?v=vjW7DPMRiYQ&feature=youtube_gdata_player

คิดถึงหลี่ไป๋




สงสารจันทร์ในน้ำจะเหน็บหนาว
จึ่งโจนสู่ห้วงเวิ้งน้ำ

พลันวงกระจกเงินกลม
แตกกระจาย

กี่พันปีแล้วจันทร์ในน้ำ
แช่ฉ่ำสายธารเย็นใส
กี่ชั่วชีวิตความเป็นไป
จันทร์ที่ใดก็ไม่กลมเหมือนบ้านเรา

จอกเปล่าชูค้าง คว้างเปลี่ยว
เหล้าไผ่เขียวรินไปในเลือดเศร้า
พิณหยกสะบั้นสายข้างหลืบเงา
คือความเปลี่ยวเหงาของกวี

กี่กระปุกเหล้าระอุอุ่น
กี่มุกทิ้งหมองฝุ่นจานหยกนี้
กี่พิณสะบั้นสายที่เคยมี
จอกสุราล้นปรี่มือสั่นเทา

ล่องเรือเมฆาไปสู่ฟ้า
โอปวงบุปผาสวรรค์เจ้า
หายไปในน้ำค้างเช้า
ก่อนเถาไม้เลื้อยริมรั้วแย้มดอกบาน



๒๕๓๔

พิมพ์รวมเล่มครั้งแรก ในหนังสือ “โอบกอดจันทรา”  โดยแพรวสำนักพิมพ์ ตุลาคม ๒๕๔๘

วิถีนักดาบ

ประวัติศาสตร์  สีอะคริลิค บนแคนวาส



วักดื่มจันทราคราคลื่นพลิ้ว
ลมเรื่อยเฉื่อยฉิวฟ้ากระจ่าง
เดือนฉายในน้ำมาชะล้าง
เงาร่างเปื้อนอดีตยังมอมแมม

รอยแผลจับแน่นในชีวิต
กระนั้นยังมีสิทธิ์จะยิ้มแจ่ม
เดือนเสี้ยวประดับฟ้าในคืนแรม
เมฆแย้มเดือนคืนเป็นขวัญฟ้า

อาบลมเฉื่อยฉิวอาบน้ำค้าง
ดาวพราย - ฟ้าพร่าง - แดดแจ่มจ้า
สะพายดาบอาบฝุ่นโลกย์เนิ่นนานมา
พบว่าเป็นขุนดาบนั้นยากนัก

วิถีใช่เพียงวิธีการ
แต่ละช่วงผ่านล้วนหน่วงหนัก
ดื่มจันทร์  ดื่มสุรา  ดื่มความรัก
คุ้นเคยรู้จักยังเมามาย

ท่องไปไหนกันนักดาบเปลี่ยว
ลอยจมกระแสเชี่ยวคลื่นหลากหลาย
กี่ศึกกี่แผลกี่วางวาย
กี่ร้ายกี่ดีไยเหนื่อยฉะนี้

สะพายดาบไปไหนหรือนักดาบเปลี่ยว
วางลงประเดี๋ยวก็ได้นี่
ข้าเพียรทำเช่นนั้นเนิ่นนานปี
ทว่าหนีไม่พ้นชะตากรรม

จับดาบขึ้นมาแล้ววางยาก
ทางดาบทางขวากข้าก้าวย่ำ
หนทาง - วิถี - การเดินซ้ำ
ข้าทนข้าทำด้วยข้ารัก


๒๗  พฤศจิกายน  ๒๕๔๔
พิมพ์รวมเล่มครั้งแรก ในหนังสือ “โอบกอดจันทรา” โดยแพรวสำนักพิมพ์ ตุลาคม ๒๕๔๘