ค้นหาบทความ

วันศุกร์ที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2556

หมาป่า


หลายครั้งในการสนทนากับเพื่อน ฉันเปรียบเทียบตัวเองและเพื่อนบางคนที่หาเลี้ยงชีพทางขีดเขียนว่าไม่ต่างอะไรกับหมาป่า

บนหน้ากระดาษว่างเปล่าคือทุ่งกว้างใหญ่ของเรา ไม่มีร่องรอยของสิ่งใดๆ ให้เราได้เห็น เราได้แต่เพ่งตา มอง ครุ่นคิด อดทน และรอคอย การทำงานของเราโดดเดี่ยว เหมือนหมาป่าที่ท่องไปตัวเดียว...

เราท่องไปในทุ่งกระดาษกว้างใหญ่ด้วยความหวาดหวั่นเพิ่มขึ้นทุกที เขี้ยวเล็บของเราหลุดร่วงก่อนถึงกาลเวลาอันควรกับสภาพชีวิตอัตคัด เราท่องไปในแผ่นดินกระดาษ สมอง สายตา และอารมณ์ ทำงานค้นคิดเรื่องราว เหมือนหมาป่าที่ออกล่าโดยไม่รู้ว่าจะมีเหยื่ออยู่ข้างหน้าบ้างไหม เราออกท่องไป และท่องไป แผ่นดินกระดาษกว้างขึ้นทุกที...



พิมพ์ครั้งแรก  "จากหน้าต่างบ้านชานเมือง" สำนักพิมพ์ธารทอง พ.ศ.๒๕๓๖

ชา, จากห้องหนังสือของคนโง่

ชา  สีอะคริลิค บนแคนวาส 150x150 ซม.

จากห้องหนังสือของคนโง่

๑
ข้าพเจ้าเป็นคนชอบอ่านหนังสือ นอกจากชอบหนังสือแล้ว ยังชอบเพลงและชอบหนังอีกด้วย
เอ่อ... ข้าพเจ้าชอบเที่ยวไปในที่ต่างๆ และชอบเสพสุขอีกด้วย
สารภาพว่าข้าพเจ้าไม่ใช่คนขยันอะไรนัก ดังนั้นจึงมิได้เป็นคนร่ำรวยเงินทอง แต่การไม่ร่ำรวยไม่ได้หมายความว่าไม่ควรจะเสพสุข และไม่ควรจะมีรสนิยม
คนมีรายได้ต่ำ เสพสุขได้ และมีรสนิยมสูงได้
คนมีรายได้เจ็ดหมื่นแปดหมื่นล้าน เสพสุขไม่เป็น และไม่มีรสนิยม ก็มีให้เห็น
เสพสุข – ไม่ได้เสพกันด้วยเงิน สุนทรียรสต้องการพื้นที่ในใจและความว่างรอรับ
อ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง ดื่มชา ล้วนแต่ต้องใช้ใจและอารมณ์ว่างๆ จึงจะรู้รส
อ่านหนังสือเป็น ดูหนังเป็น ฟังเพลงเป็น ดื่มชาเป็น ขยับเข้าใกล้การใช้ชีวิตอย่างมีรสนิยมเข้าไปนิดหนึ่ง
ใช้ชีวิตอย่างมีรสนิยมน่าจะขยับเข้าใกล้การใช้ชีวิตเป็นเข้าไปอีกหน่อย
ใช้ชีวิตเป็นน่าจะไม่ใช่การใช้ชีวิตเป็นเครื่องจักรทำเงินเพียงอย่างเดียว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องบ้างานนัก และยิ่งไม่ต้องบ้าเงิน บ้าอำนาจอะไรเลย

๒
ใครๆ ก็อ่านหนังสือได้
ใครๆ ก็ฟังเพลงได้
ใครๆ ก็ดูหนังได้
ใครๆ ก็ดื่มชาได้
และใครๆ ก็มีรสนิยมที่ดีได้

อ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง ดื่มชา ในแต่ละเดือนใช้เงิน ๖๐๐ – ๗๐๐ บาทก็ได้แล้ว
จะใช้เงินเป็นพัน เป็นหมื่น หรือเป็นแสน เพื่ออวดความร่ำรวยหรือเพื่อข่มให้คนอื่นเขากลัว ก็แล้วแต่ทัศนะ
แต่นั่นอาจจะไม่ใช่การใช้เงินเป็น ไม่ใช่การมีรสนิยม และยิ่งไม่ใช่การใช้ชีวิตเป็น
คนมีรสนิยม คนใช้ชีวิตเป็น คงไม่ใช่คนอวดร่ำอวดรวย และคนข่มผู้อื่นด้วยเงินกระมัง


 เรืองรอง  รุ่งรัศมี
เมษายน ๒๕๔๙
ห้องหนังสือของคนโง่

คัดลอกบางส่วนจาก เสมือนคำนำผู้เขียน รวยรินกลิ่นชา ฉบับพิมพ์ครั้งที่ ๔ (ฉบับปรับปรุงใหม่) แพรวสำนักพิมพ์ พ.ศ.๒๕๔๙

เปิดประตู


๑.
“กวีเรอะ กูเคยเป็น แต่ตอนนี้รักษาหายแล้ว”
ตอนที่อ่านพบคำพูดประโยคนี้ของเปลื้อง  คงแก้ว หรือเทือก  บรรทัด จากข้อเขียนของประมวล  มณีโรจน์ ที่เขียนคารวะการจากไปของคนตรงเมืองตรัง ข้าพเจ้ารู้สึกทึ่งเป็นอย่างยิ่ง
ถัดจากนั้นไม่นาน ข้าพเจ้านำมาเล่าต่อให้มิตรสหายฟัง และเราต่างค้อมคารวะด้วยใจ
๒.
ตอนยังนุ่งกางเกงขาสั้น ข้าพเจ้าเริ่มต้นเขียนหนังสือด้วยบทกลอน พอมาเขียนหนังสือด้วยอีกนามปากกาหนึ่ง ก็เหมือนคนย้ายบ้าน ที่เพื่อนบ้านใหม่ได้แต่คาดเดาสำเนียงถิ่นเดิม
๓.
ที่หมู่บ้าน “ถ้อยคำ” ตำบล “อารมณ์” ที่เคยอยู่เดิมนั้น ข้าพเจ้ายังไม่รู้ว่าตนนั้นร่างกายอ่อนแอ เวลานั้นยังเยาว์ ยังไม่รู้จักโลกกว้าง และไม่รู้ว่ามี “อาการป่วย” ประหลาดอยู่
๔.
ข้าพเจ้าเขียนอะไรจำนวนหนึ่งไว้ในสมุดบันทึก
            และข้าพเจ้ามีสมุดบันทึกที่ยังไม่ได้เขียน
๕.
ข้าพเจ้าอยู่ห่างจากหมู่บ้านและตำบลเดิมแค่ไหนแล้วในบัดนี้
            ข้าพเจ้ามีสมุดบันทึกที่ยังมีหน้าว่าง
            และข้าพเจ้าอยากมีเพื่อนบ้านอย่างเปลื้อง  คงแก้ว หรือเทือก  บรรทัด เพื่อจะได้ไปเยี่ยมเยือนและค้อมคารวะ

 

เรืองรอง  รุ่งรัศมี
          ๒๒ กันยายน ๒๕๔๘
          ห้องหนังสือของคนโง่


พิมพ์รวมเล่มครั้งแรก เป็นคำนำหนังสือ “โอบกอดจันทรา” โดยแพรวสำนักพิมพ์ ตุลาคม ๒๕๔๘

วันเวลา



วันเวลา
คือธารน้ำสายน้อย
ค่อยๆ ไหลผ่านข้างกายไป
ไม่เคยครุ่นคิดถึงการมาถึงและการจากไปของมัน
เปลือยเท้า
เดียวดาย...
สู่ความหลับไหล
บนทุ่งหญ้า

ตื่นฟื้น
ในความสลัวเลือน
ต้นหญ้าแข็งกระด้าง ใบไม้เปลี่ยนเป็นสีเหลือง
ไร้ที่เสาะแสวงหา
คือความฝันและความฝันอันวูบผ่าน
หรือจะเป็นเช่นดั่งธารน้ำสายน้อย
ไหลไปจนจบสิ้นอย่างเงียบเชียบ

วันเวลาแต่นี้
คือสายน้ำตก
ทุกๆ หยาดและทุกสำเนียง
ซัดต้องผิวเนื้อเสียจนเจ็บร้าว

            ซิน ตี๋

          กวีจีนในอเมริกา

รวมเล่มพิมพ์ครั้งแรก ในหนังสือ “เพราะฉันอายุสามสิบ” สำนักพิมพ์ฉับแกระ พ.ศ.2530

ความฝันโบยบิน, วุฒิภาวะ


























โศกนาฏกรรมอย่างหนึ่งของมนุษย์คือ
ไม่ทันได้รู้ว่า ความฝันได้โบกมือลาจากไปแล้ว
บางทีอาจเป็นเรื่องน่าสะเทือนใจเสียยิ่งกว่า
การไม่เคยมีความฝันเสียอีก



ภาพ : ชวิน  ถวัลย์ภิยโย
คำ : เรืองรอง  รุ่งรัศมี




วุฒิภาวะ

การติดค้างไม่ใช่เรื่องแปลก แต่การพาลกับผู้อื่นด้วยอารมณ์เป็นเรื่องเกเร แสดงอาการออกมามากๆ ก็เหมือนเอาสิ่งสกปรกป้ายหน้าตนเองจนเลอะ
ใครจะล่วงรู้ว่า คนที่เห็นแล้วนิ่งเงียบ คิดอะไรอยู่

วุฒิภาวะ คือ การนิ่งเงียบเป็น
วุฒิภาวะ คือ การคิดด้วยตนเองเป็น
วุฒิภาวะ คือ การยอมรับว่าผู้อื่นคิดด้วยตัวเองเป็น
วุฒิภาวะ คือ การยอมรับว่าผู้อื่นคิดไม่เหมือนตัวเราได้
วุฒิภาวะ คือ การรู้ว่าความนิ่งเงียบอาจไม่ใช่ทั้งการยอมรับ / การเห็นด้วย / หรือการยอมจำนน
วุฒิภาวะ คือ การรู้ว่าความสมเพทเวทนา ก็อาจทำให้คนนิ่งเงียบได้
การไม่เห็นประโยชน์ในการพูดอธิบายกับผู้ที่เต็มไปด้วยโมหะจริต ก็ทำให้คนนิ่งเงียบได้
วุฒิภาวะรู้ว่า การนิ่งเงียบเกิดได้ ทั้งจากจิตที่เมตตา จิตที่นิ่งเฉย จิตที่อำมหิตโหดร้าย

วุฒิภาวะ คือ การรู้จักโต
วันเวลาทำให้คนแก่ แต่อาจไม่ได้ทำให้คนรู้จักโต

เรืองรอง  รุ่งรัศมี
2013