ค้นหาบทความ

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สายฝน แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ สายฝน แสดงบทความทั้งหมด

วันพุธที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

นกกระจอก



ไม่ว่าฝนจะตก ลมจะพัดแรง
อาทิตย์ละครั้ง
พ่อแม่เข็นฉันออกจากห้องผู้ป่วยมะเร็งที่โรงพยาบาลไถต้า
เข็นเข้าไปเลี้ยงนกกระจอกในสวนสาธารณะที่ระลึกสันติภาพ...
นกกระจอกถึงจะเล็ก
พวกมันไม่กลัวฝนซัด ลมกรรโชก
ลมแรงฝนหนักซัดสาดให้เสื้อผ้าของพวกมันเปียกชุ่มได้
แต่ไม่อาจซัดสาดให้ความปรารถนาจะมีชีวิตอยู่ของพวกมันเปียกชุ่มโชก
และพวกมันก็ไม่กลัวแสงฟ้าแลบ เสียงฟ้าร้อง
ถึงจะเป็นการขู่ขวัญของมะเร็ง
พวกมันก็ไม่เก็บมาให้รกอยู่ในใจ

โจวตากวน
กวีรุ่นเยาว์ชาวไต้หวัน ขณะอายุ 9 ขวบ

เรืองรอง  รุ่งรัศมี แปลและเรียบเรียง
2004


พิมพ์ครั้งแรกในหนังสือ ฉันยังมีขาอีกข้างหนึ่ง สำนักพิมพ์ชวนอ่าน มีนาคม พ.ศ.2551

วันอังคารที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2556

เดินกลางฝน


ถ้าไม่ตัดสินใจกางร่มเดินฝ่าฝน 
เราจะไม่รู้เลยว่าเราเดินใต้สายฝนไปได้ไกล


            ตอนเด็กๆ ข้าพเจ้าชอบเดินตากฝน
            จำได้ว่ามักเดินตากฝนครั้งละนานๆ และกลับบ้านด้วยเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มโชกเสมอ
แม้ว่าร่างกายจะไม่แข็งแรง แต่จำได้ว่า แม่มิได้ดุด่ารุนแรงเมื่อทำเช่นนั้นเลย
แม่ไม่ใช่คนถนอมลูก อาจเป็นเพราะร่างกายไม่แข็งแรง แม่จึงยิ่งปล่อยให้ได้เดินตากฝน
เติบโตจนเป็นผู้ใหญ่รู้คิดแล้ว ข้าพเจ้าจึงได้คิดว่า นั่นคือความห่วงใยของแม่
แม่คงห่วงใยว่าข้าพเจ้าจะเปราะบางเกินไป กระทั่งอาจไม่สามารถเอาชีวิตรอดในวันข้างหน้า
แม่เก็บอาการห่วงใยเอาไว้ ปล่อยให้ข้าพเจ้าได้เรียนรู้โลกที่อยู่ไกลตัวแม่ เพื่อวันข้างหน้าของข้าพเจ้า หลายครั้งที่แม่ทำ ในสิ่งที่ผู้อื่นมองด้วยสายตาตำหนิว่า ปล่อยให้ลูกที่ร่างกายไม่แข็งแรงไปทำเรื่องนั้นเรื่องนี้ ไกลหูไกลตาได้อย่างไร
แม่รู้ และข้าพเจ้าก็รู้ ว่าแม่รักลูก
ความรักแบบให้รู้จักเติบโต อดทน และแข็งแกร่ง ยิ่งทำให้ข้าพเจ้าภาคภูมิในตัวของแม่
 

เรืองรอง  รุ่งรัศมี



พิมพ์ครั้งแรกในคอลัมน์ “โลกกว้างได้เท่ากับครอบฟ้า” ปาจารยสาร ฉบับที่ 5 ปีที่ 33 พฤศจิกายน – ธันวาคม 2552