ค้นหาบทความ

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ยอดฝีมือ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ยอดฝีมือ แสดงบทความทั้งหมด

วันเสาร์ที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

กระบี่เก้ามังกรกระทบใจ เจิ้ง สือ เผย

กระบี่เก้ามังกรกระทบใจ
เจิ้ง สือ เผย

กระบี่เล่มนั้นคือกระบี่ที่หลอมตีจากหลงเฉวียน ยามนิ่งสงบดั่งน้ำแข็ง ยามเคลื่อนไหวเป็นดั่งมังกร
กระบี่นี้เมื่ออยู่ในมือของผู้ชำนาญในคัมภีร์กระบี่ หากมิได้ออกจากฝักก็แล้วไป คราใดที่ออกจากฝัก ตัวกระบี่พลิ้วไหวราวมังกรน้อย 9 ตัว แหวกว่ายท้องฟ้า คมกระบี่หันไปทางผู้ใด ใจของผู้นั้นก็ปั่นป่วน ดุจดั่งมังกร 9 ตัว โถมทะยานฉีกกระชากอยู่ในอก ชั่วพริบตาเดียว ตับไตไส้พุงระเบิดแหลกเหลว กระอักโลหิตถึงตาย
ผู้คนในยุทธจักร ล้วนแต่คิดอยากได้กระบี่เล่มนี้ คิดจะอาศัยมันเพื่อครองความเป็นใหญ่ในยุทธจักร

บัดนี้ กระบี่เล่มนี้ตกอยู่ในมือของดรุณีนางหนึ่ง รวมกับคัมภีร์กระบี่เป็นหนึ่งเดียวกัน ทำให้สตรีนางนี้ ชื่อเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นในยุทธจักร เพียงแต่ว่า ไม่มีผู้ใดรู้ว่านางมาจากที่ใด จะไปสู่หนใด ยิ่งไม่มีผู้ใดรู้ถึงชื่อเสียงเรียงนามของนาง รู้เพียงแต่ว่านางอาศัยอยู่ในกระท่อมหญ้าคาหลังหนึ่ง ที่เชิงเขาเก้ามังกร เมืองฉวีโจว ได้ยินเสียงไก่ขันก็ลุกขึ้นรับน้ำค้างเช้าร่วมกับกระบี่ จนอาบแสงแดดยามเช้า
ยอดฝีมือในยุทธจักรที่ปรารถนาในกระบี่นี้ พากันมาชุมนุมกันที่เขาเก้ามังกร ที่ใช้วิธีนุ่มนวลนั้น ใช้ถ้อยวาจาไพเราะทั้งสิ้น ที่ใช้วิธีรุนแรง ใช้วิชาอาวุธทั้ง 18 ประเภท สำแดงวิชาฝีมือประจำตระกูลจนสิ้น ท้ายที่สุด ก็ไม่มีผู้ใดสามารถครอบครองไว้ในมือได้
อย่างลับๆ มีคนแอบเรียกดรุณีนางนี้ว่า “แม่นางเก้ามังกร” เป็นน้ำเสียงเจือไว้ด้วยทั้งความดูแคลนและความเอ็นดู ดรุณีน้อยนี้ ไม่รู้เลยว่าผู้อื่นเรียกขานนางว่า แม่นางเก้ามังกร กระทั่งพลบค่ำวันหนึ่ง มีคนบุคลิกเหมือนทายาทครอบครัวที่เรียนหนังสือ มาเยือนกระท่อมหญ้าคา ดรุณีนางนี้จึงได้รู้ว่า ผู้อื่นได้ตั้งชื่อเช่นนี้ให้กับตัวนาง

ยามพลบวันนั้น แสงสุดท้ายของดวงตะวันสาดทออยู่ ที่ชายคาประตูกระท่อมหญ้าคา เป็นดั่งม่านแพรบางเบาห่มคลุมแม่นางเก้ามังกรไว้ นางมองดูแม่น้ำเหว่ยเหอที่ไหลหลากไปทางตะวันออกอย่างไม่ขาดสาย กำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ในใจ นักศึกษาหนุ่มร้องเรียกเบาๆ
“สวัสดี แม่นางเก้ามังกร”
เสียงนั้นเบามาก แต่กลับเพียงพอให้แม่นางเก้ามังกรฟังได้ชัดเจน แม่นางเก้ามังกรไม่ได้ใส่ใจตัวเขา ยังคงจมอยู่ในความคิดของตนเอง นักศึกษาหนุ่มเห็นนางมีท่าทีอย่างนี้ เม้มปากยิ้มแล้วยื่นมือไปตบยังบ่าของนาง คาดไม่ถึง แม่นางเก้ามังกรยื่นมือออกรับ แล้วยืดเท้ากวาดออกไปโดยพลัน นักศึกษาหนุ่มก็ล้มหงายนอนลงกับพื้น เหมือนดั่งนกนางแอ่นตัวหนึ่ง แม่นางเก้ามังกรเหินทะยานกายขึ้น เท้าข้างหนึ่งลงมาหยุดอยู่บนหน้าอกของนักศึกษาหนุ่ม พูดว่า
“เจ้าหนู เจ้าต้องการกระบี่นี้ไปทำไม?”
นักศึกษาหนุ่มตกใจจนใบหน้าเขียวคล้ำ พูดอย่างเงอะงะว่า
“ข้า... ข้าไม่ได้ต้องการกระ... กระบี่ ข้าตั้งใจมาพบท่าน”

เป็นอันธพาลเกเรอีกคนหนึ่ง แม่นางเก้ามังกรยิ้มเหยียดในใจ แต่บนใบหน้ากลับไม่เผยสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่คลายแรงที่ฝ่าเท้า
นักศึกษาหนุ่มพูดต่อไปว่า เมื่ออยู่ที่บ้านเดิมนั้น ได้ยินผู้คนพูดถึงตัวแม่นางเก้ามังกร รู้สึกว่าคล้ายกับน้องสาวร่วมสายเลือดของเขามาก จึงรวบรวมเงินจนพอแก่การเดินทางมาเสาะหา
“เจ้าเหมือนกับน้องสาวของข้าจริงๆ เป็นน้องสาวที่ข้าตามหามา 16 ปีจริงๆ”
พูดแล้ว นักศึกษาหนุ่มก็เล่าเรื่องที่น้องสาวถูกหลอกเอาตัวไป แล้วบิดามารดาก็ล้มป่วย เนื่องจากความคิดถึงลูกสาว แล้วในที่สุด ก็ตายไปโดยไม่อาจรักษาเยียวยาได้ บนใบหน้าของนักศึกษาหนุ่มเต็มไปด้วยน้ำตา ใต้แววตาที่ปวดร้าวนั้น มองไม่ออกว่ามีอาการจอมปลอมแม้แต่น้อย
แม่นางเก้ามังกรพลันเกิดใจอ่อนขึ้นมา ยกเท้าออกแล้วร้องบอกให้นักศึกษาหนุ่มลุกขึ้น พูดว่า
“ข้าไม่ใช่น้องสาวของท่าน บิดามารดาของข้าถูกพวกคนเลวลอบสังหารเมื่อสิบกว่าปีก่อน เหลือข้าหนีเอาชีวิตรอดได้เพียงคนเดียว โดยมีกระบี่เป็นเพื่อนข้างกาย...”

            เสียงถอนใจยาวครั้งหนึ่ง แล้วก็มีเสียงทอดถอนใจยาวอีกครั้งหนึ่ง คนทั้งสองยืนเป็นเสาคู่หนึ่งอยู่ในเมฆสียามเย็น มีความรู้สึกเห็นใจซึ่งกันและกัน และมีความรู้สึกระแวงกันด้วย ผ่านไปเนิ่นนาน เนิ่นนาน แม่นางเก้ามังกรพูดว่า
"ท่านรีบไปเสียเถิด ฟ้ามืดสนิทแล้วมีหมาป่า"
            หลังจากประโยครวบรวม แม่นางเก้ามังกรทิ้งนักศึกษาหนุ่มกลับไปพักผ่อนในบ้าน ตลอดทั้งคืนไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ยามเช้าเมื่อออกจากบ้าน พบว่านักศึกษาหนุ่มยังขดตัวนอนหลับสนิทอยู่ใต้ชายคา แม่นางเก้ามังกรไม่สนใจตัวเขา ตั้งใจฝึกฝนเพลงกระบี่อยู่คนเดียว

ผ่านไปวันแล้ววันเล่า หนึ่งเดือนกว่าผ่านไป เป็นอยู่เช่นนี้ทุกวัน ในที่สุดวันหนึ่งแม่นางเก้ามังกรพูดว่า
"เจ้าหนู เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่?"
            นักศึกษาหนุ่มพูดว่า
"ถึงไงบ้านข้าก็ไม่มีใครอีกแล้ว สู้อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ ท่านเป็นน้องสาวของข้าจริงๆ"
            ช่างเป็นคนโง่เสียจริง! แม่นางเก้ามังกรเคยแอบทดสอบนักศึกษาหนุ่ม นอกจากรู้หนังสือแล้ว เขาไม่รู้วิทยายุทธ์เลยแม้แต่น้อย ดูๆ ไปก็มองดูดีไม่น้อย จึงให้เขาสร้างกระท่อมหญ้าคาไว้อยู่อาศัยหลังหนึ่งยามว่าง นักศึกษาหนุ่มคุยเรื่องหมากล้อม ดนตรี หนังสือ ภาพวาดกับแม่นางเก้ามังกร แม่นางเก้ามังกรคุยเรื่องกระบอง กระบี่ ดาบ ทวน กับนักศึกษาหนุ่ม ตอนแรกๆ รู้สึกว่าแปลกใหม่ ต่อมาก็เกิดเยื่อใยผูกพันขึ้นมา
            ไม่มีคนมารบกวนพวกเขาอีก ทั้งสองคล้ายจะเป็นพี่น้องกัน และคล้ายจะเป็นคู่รักกัน บนใบหน้าของแม่นางเก้ามังกรมักจะปรากฏรอยยิ้มเอียงอายขึ้นบ่อยๆ

ค่ำวันหนึ่ง นางก็บอกเล่าถึงความร้ายกาจของกระบี่เก้ามังกรกระทบใจต่อนักศึกษาหนุ่มในที่สุด คาดไม่ถึงว่า พอฟ้าสว่าง นางก็หากระบี่และร่องรอยของนักศึกษาหนุ่มไม่พบอีกเลย ค่อยๆ พิจารณาไตร่ตรอง นางก็รู้กระจ่างชัดว่า : เขาเอากระบี่ไปแสวงหาความเป็นใหญ่ในยุทธจักรแล้ว น่าเสียดายที่ว่า เขายังไม่รู้ว่า กระบี่เล่มนี้ถ้าอยู่ในมือของคนแปลกหน้า พอรังสีกระบี่ปรากฏออกมา ผู้ที่ถูกทำร้ายเป็นคนแรกก็คือผู้ที่ถือกระบี่!
สตรีมากน้ำใจล้วนแต่ใจอ่อน นางอดกังวลแทนนักศึกษาหนุ่มไม่ได้

            ในตำหนักห่างออกไปพันลี้ นักศึกษาหนุ่มเปลี่ยนอาภรณ์ที่สวมใส่แล้ว เขายืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ กำลังถวายกระบี่เก้ามังกรสัมผัสใจแด่ท่านอ๋อง พูดว่า
"ท่านอ๋อง กระบี่ที่ท่านต้องการ ผู้น้อยนำมาให้ท่านแล้ว เชิญท่านตรวจสอบดู"
            ท่านอ๋องหัวร่อฮาฮา รับกระบี่มาไว้ในมือ ลูบคลำอย่างแผ่วเบา เมื่อมองดูปลอกกระบี่จนละเอียดแล้ว จึงค่อยๆ ชักกระบี่ออกมา คาดไม่ถึงว่ากระบี่เพียงเผยตัวครึ่งหนึ่ง ใบหน้าของท่านอ๋องก็เขียวคล้ำ หงายหลังล้มลง ร้องว่า
"กระบี่ กระบี่เล่มนี้..."
            พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็ขาดใจตาย เล่ากันว่า ท่านอ๋องแซ่เย่ นามว่านไฉ เมื่อสิบกว่าปีก่อน เพราะวางแผนต้องการครอบครองกระบี่เล่มนี้ ได้ใส่ร้ายและสังหารคนในครอบครัวเจิ้ง ซึ่งเป็นเจ้าของกระบี่ถึง 21 คน เหลือเพียงบุตรสาวคนเล็กหนึ่งกับกระบี่ ถูกคนในครอบครัวเหวี่ยงลงคูน้ำ จึงหนีรอดชีวิตไปได้...

เรืองรอง รุ่งรัศมี แปล
2007


พิมพ์ครั้งแรกในคอลัมน์ “สายลมในกิ่งหลิว” เนชั่นสุดสัปดาห์ ปีที่ 16 ฉบับที่ 792 วันที่ 3-9 ส.ค. 2550

วันอาทิตย์ที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

ราชันดาบไว ฮว๋าง เว่ย ผิง

ราชันดาบไว
ฮว๋าง เว่ย ผิง

เทือกเขาทางตะวันตกของฮว๋าซานสูงตระหง่านมองเห็นอยู่ลิบๆ หวางจิ่ว ราชันดาบไวที่มีชื่อเลื่องลือไปทั่วด่านกวนจง ฝ่าวงล้อมที่รุกไล่ล่าชั้นแล้วชั้นเล่าของทัพชิง ในที่สุดก็มาถึงเชิงเขาฮว๋าซาน
เกี้ยวคันหนึ่งจอดอยู่กลางทาง ขวางทางของหวางจิ่วเอาไว้
นี่คือทางภูเขาที่หากแม้มีคนเพียงคนเดียวเฝ้าพิทักษ์ไว้ คนนับหมื่นคนก็อย่าคิดหมายว่าจะบุกฝ่าไปได้
หวางจิ่วประสานมือทั้งคู่กระทำคารวะ พูดว่า
“วีรบุรุษผู้กล้าจากทางใด ผู้น้อยหวางจิ่ว มีเรื่องจำเป็นใคร่ขอผ่านทาง”
ในเกี้ยวยังคงไร้สุ้มเสียง
หวางจิ่วพูดซ้ำต่อเนื่อง 3 ครั้ง ล้วนไร้เสียงตอบ ได้แต่พูดคนเดียวว่า
“ล่วงเกินแล้ว”
แล้วทะยานตัวขึ้น คิดจะทะยานข้ามเกี้ยวหามเพื่อเร่งเดินทาง คาดไม่ถึงว่าเพิ่งจะเหินถึงเบื้องบนเกี้ยวหาม พลันได้ยินเสียงกัมปนาท เกี้ยวระเบิดกระจายไปรอบทิศ มีผู้เฒ่าหนวดเครายาวคนหนึ่งเหินขึ้นมาจากภายในนั้น กระบี่สระมังกรวาววับเล่มหนึ่งชี้มายังกลางหว่างคิ้วของหวางจิ่ว
ยามเล่านั้นช้าทว่ายามนั้นกลับรวดเร็วยิ่ง หวางจิ๋วที่มีรูปร่างสูงใหญ่คล่องแคล่วประดุจเสือดาว พลิกตัวตีลังกา ชักดาบยาวกว่า 3 เชียะ กว้างไม่ถึง 2 นิ้วจากเอว ต้านกระบี่สระมังกรเอาไว้ ปากก็ร้องตะโกนว่า
“ผู้กล้าจากทางใด เราต่างไม่เคยรู้จักกัน ไยจึงมาขวางทางเราผู้แซ่หวางเอาไว้?”
ผู้เฒ่าท่านนั้นหัวร่อฮาฮา “สมที่เป็นนักดาบ ข้าขอถามหน่อย กองกำลังพลเรือน 72 คนที่หมู่บ้านซานเหอ ตายใต้คมดาบของท่านใช่หรือไม่?”
หวางจิ่วหัวร่ออย่างอาจหาญ “พวกเขาข่มเหงรังแกคนดี ฆ่าฟันทำร้ายประชาชน หากข้าไม่สังหารเสีย ย่อมมีผู้กล้าคนอื่นผดุงคุณธรรมแทนฟ้าดินอยู่ดี”
“ไพร่พล 13 นายที่กองกำลังค่ายเขียวท่าเรือริมพงหญ้า แม่น้ำเว่ยเหอ ท่านเป็นคนฆ่าใช่หรือไม่?”
“ใช่แล้วจะเป็นไง?” หวางจิ่วตอบเย็นชา “พวกเขาวางแผนดักซุ่มที่นั่น จะจับกุมตัวข้าไปเอารางวัลที่ซีอาน หากข้าไม่สังหารพวกเขา ข้าก็จะถูกพวกเขาฆ่าทิ้ง!”
“สมกับที่เป็นดาบไว แล้วพวกพลพรรคธงขลิบเหลือง 21 คนที่บนทางน้อย ที่เสียนหยางเล่า?”
“พวกลูกผู้ลากมากดีพวกนั้น ไหนเลยจะเป็นคู่มือข้าได้?”
“ไม่ผิดจากคำร่ำลือจริงๆ ผู้คนพากันพูดว่า ราชันดาบไวแห่งกวนจง ลำพองในชื่อเสียง เที่ยวเกะกะระรานชาวบ้าน ยากจะมีคู่มือต่อกร วันนี้ข้าเลยลองมาขอรับการสั่งสอน!”
“ฮึ” หวางจิ่วถลึงตาทั้งคู่ “รับการสั่งสอน ขออภัยที่ข้าไม่อาจน้อมปฏิบัติตามได้”
“ทำไม?”
“วันนี้ราชันดาบไวมีเรื่องสำคัญต้องทำ ในเมื่อท่านรู้ถึงชื่อเสียงของข้า ไยกลับไม่รู้ว่าข้ามีกฎ 3 ไม่ฆ่า ข้าจะทำลายชื่อเสียงของข้า เพราะตัวท่านได้อย่างไร?”
“3 ไม่ฆ่า? 3 ไม่ฆ่าอันใด?”
“คนยากคนจนที่เป็นคนดีไม่ฆ่า คนแก่และเด็ก, สตรีไม่ฆ่า, คนไม่มีอาวุธในมือไม่ฆ่า”
“นั่นเพราะท่านมิได้พบกับคู่มือที่แท้จริง ใช้ชื่อเสียงแสวงหาลาภยศสรรเสริญเท่านั้น วันนี้ศัตรูกล้าแข็งอยู่นี่ ท่านคิดจะหาข้ออ้างด้วยเหตุนี้หรือ --- ดูกระบี่!”
ผู้เฒ่าท่านนั้นกู่ร้องเสียงดัง กระบี่สระมังกรในมือพลันเป็นดั่งมังกรคะนองเมฆ ฉวัดเฉวียน รังสีเยียบเย็นสายแล้วสายเล่าคลุมครอบหวางจิ่ว ช่างเป็นเพลงกระบี่ที่ดีกระไรปานนั้น หวางจิ่วผ่านศึกมานับร้อย ยังไม่เคยประสบกับเพลงกระบี่เช่นนี้มาก่อน เขามองทางกระบี่ท่ากระบี่ไม่ออก รู้สึกแต่เพียงว่ารังสีกระบี่คุกคามรุกไล่ ได้แต่กวัดแกว่งดาบกวนซานที่สร้างอย่างวิจิตรพิสดาร ซึ่งสามารถตัดเหล็กดั่งตัดดินโคลน ใช้ออกด้วยกระบวนท่างูทองร่ายรำ ปกป้องตัวเอง คาดไม่ถึงว่า ผู้เฒ่าท่านนั้น มิได้ใช้พลังกระบี่ทำร้ายเขา ทว่าพัวพันทำลายเรี่ยวแรงของเขา ไม่ว่าเขาจะร่ายรำดาบได้ถี่ถ้วนเพียงใด กระบี่เล่มนั้นก็ยังคงหาช่องโหว่จนได้ รังสีกระบี่รุกเข้ามาในประกายวูบไหวของดาบ คิดจะสลัดดาบของเขาให้หลุดจากมือ
ดาบคือชีวิตของนักดาบ ดาบไม่ห่างกาย กายไม่ห่างดาบ คือกฎเกณฑ์ของนักดาบ นักดาบผู้ทระนงยอมให้หัวขาดก็ไม่ยอมทิ้งดาบ
หวางจิ่วรู้อยู่ในใจว่า พบศัตรูกล้าแข็ง การเดินทางครั้งนี้ของเขาก็เพื่อช่วยส่งเทียบเชิญผู้กล้า ต่อยอดฝีมือผู้เร้นกายผู้หนึ่งให้แก่นักดาบหมู่บ้านตะวันตกแห่งกวนจง นักดาบหมู่บ้านตะวันตกคิดวางแผนสังหารผู้ตรวจการส่านซี แห่งราชวงศ์ชิง จากนั้นจะลุกขึ้นก่อการปฏิวัติ แต่ว่าขุมกำลังไม่เพียงพอ จึงได้ขอให้ยอดฝีมือผู้นั้นให้การช่วยเหลือเป็นพิเศษ
ยอดฝีมือผู้นั้นไม่เพียงเป็นคนหมู่บ้านตะวันตก ครั้งอดีตก็เคยลุกขึ้นก่อการปฏิวัติครั้งหนึ่ง ทว่าล้มเหลว ต่อมาจึงได้เร้นกายอยู่ในเขาฮว๋าซาน ไม่ปรากฏตัวอีก คาดไม่ถึงว่าตนได้บุกฝ่าด่านผ่านมาด่านแล้วด่านเล่า จนภารกิจที่รับมอบหมายจวนจะประสบผลสำเร็จอยู่ตรงเบื้องหน้า แต่กลับต้องพบกับเขี้ยวเล็บของทัพกองทัพชิง ลอบซุ่มโจมตีอยู่ที่นี่ แล้วยังเป็นยอดฝีมือผู้เยี่ยมยุทธอีกด้วย
ต่อสู้อย่างดุเดือดรุนแรงกับผู้เฒ่า เดิมหวางจิ่วก็ตกเป็นรองอยู่แล้ว พอเกิดวอกแวก จุดโหว่ก็พลันปรากฏ ผู้เฒ่าท่านนั้นใช้กระบวนท่าลมเย็นโชยพัดเดือนแจ่มจ้า รุกไล่หวางจิ่วไปจนถึงศิลาใหญ่หน้าผาชัน ปลายกระบี่นั้นชี้ตรงข้อมือของหวางจิ่ว ห่างอยู่เพียงแค่ปลายเข็ม แม้เป็นเช่นนั้น หวางจิ่วก็ยังไม่ทิ้งดาบในมือ เพียงแต่ถอนใจยาว ร้องว่า
“คิดไม่ถึงว่า สุนัขรับใช้ราชสำนัก็มีผู้เยี่ยมยุทธเช่นนี้ ข้าหวางจิ่วแม้ตายก็ไม่เสียดายชีวิต เพียงแต่เสียใจว่าภารกิจที่รับมอบหมาย แผนการที่นักดาบแห่งหมู่บ้านตะวันตกตระเตรียมไว้นานปีต้องมาล่มลง...”
เสียงยังไม่สิ้น เขาพลันใช้ออกด้วยกระบวนท่าอัสนีบาตรฟาดฟ้า นั่นคือดาบไวในดาบไวของเขา รวดเร็วปานสายฟ้าฟาด --- เขาคิดจะใช้ความตายชำระความอับอาย แต่ก็ยังช้าไปชั่วขณะ กระบี่ของผู้เฒ่าท่านนั้นกลับไวยิ่งกว่าดาบของเขา ได้กดดาบในมือของเขาไว้แน่น ทำให้เขาไม่อาจใช้ดาบได้เลย
หวางจิ่วร้องด่าเสียงดัง
ผู้เฒ่าท่านนั้นหัวร่อฮาฮา พูดว่า
“เหนือขุนเขายังมีขุนเขา
เหนือฟ้าก็ยังมีฟ้า
ไพร่พลที่เย่อหยิ่งย่อมประสบกับความพ่ายแพ้
แต่โบราณมา ผู้ที่คิดหวังประสบผลสำเร็จในงานใหญ่จะต้องหมั่นเพียรฝึกฝนร่างกายของเขาเป็นประการแรก ทั้งต้องเคี่ยวกรำจิตใจและอุดมการณ์ให้แข็งแกร่งด้วย!
ท่านประสบกับการโจมตีครั้งนี้ก็คิดฆ่าตัวตาย แล้วจะทำงานใหญ่ให้สำเร็จได้อย่างไร?”
หวางจิ่วรู้อยู่ในใจว่า นี่คือคำชี้แนะจากยอดฝีมือ จึงค้อมกายคารวะนิ่งอยู่
ผู้เฒ่าหนวดเครายาวก็คือยอดคนที่เร้นกายอยู่ในเขาฮว๋าซาน ที่หวางจิ่วกำลังตามหา
จากนั้นมา ชื่อเสียงของราชันดาบไวก็เลื่องระบือ แต่หวางจิ่วไม่เคยเรียกขานตนว่าเป็นผู้มีดาบไวต่อหน้าผู้อื่น ยิ่งไม่เคยถือว่าตนคือราชันดาบไว


เรืองรอง รุ่งรัศมี แปล
2007


พิมพ์ครั้งแรกในคอลัมน์ “สายลมในกิ่งหลิว” เนชั่นสุดสัปดาห์ ปีที่ 16 ฉบับที่ 813 วันที่ 28 ธ.ค. 2550- 3 ม.ค. 2551
(เป็นฉบับสุดท้ายที่เขียนลงคอลัมน์ด้วยงานแปลชิ้นนี้)