จื่อฉินถามมว่อจื่อ
อาจารย์ของเขาว่า
“ท่านอาจารย์ การพูดมากนั้นมีประโยชน์หรือไม่?”
มว่อจื่อตอบว่า
“วาจานั้น หากกล่าวมากเกินไป
ยังจะมีประโยชน์อันใดเล่า!
เปรียบดังกบที่อยู่ในสระ
มันร้องระงมอยู่ทั้งวันทั้งคืน จนกระทั่งคอแห้ง
แต่กลับไม่มีใครไปสนใจฟังเสียงของมันเลย
แต่ไก่ในเล้านั้น
มันร้องเพียงสองสามครั้งในตอนรุ่งสาง ทุกคนที่ได้ยินเสียงไก่ขัน ต่างก็รู้ว่า
ฟ้ากำลังจะสว่างแล้ว ทุกคนต่างจึงให้ความสำคัญต่อเสียงขันของมันเป็นอย่างยิ่ง
ดังนั้น วาจานั้น
หากกล่าวมากไปย่อมไม่มีประโยชน์”
มว่อจื่อ
(ประมาณ 480-420 ปี ก่อน
ค.ศ.)
เรืองรอง รุ่งรัศมี
แปลและเรียบเรียง
พิมพ์รวมเล่มครั้งแรกในหนังสือ มณีปัญญา ปรัชญานิพนธ์จีนโบราณ
กรกฎาคม พ.ศ.2530
