ค้นหาบทความ

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ คุณค่า แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ คุณค่า แสดงบทความทั้งหมด

วันศุกร์ที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

คำคมเรื่องคุณค่าของเวลา


如果你在早晨失去一小时,
rú guǒ nǐ zài zǎo chen shī qù yī xiǎo shí
ถ้าหากคุณสูญเสียเวลาหนึ่งชั่วโมงไปในยามเช้า,
你就要用一整天去寻找它。
nǐ jiù yào yòng yī zhěng tiān qù xún zhǎo tā
คุณต้องใช้เวลาทั้งวันเพื่อแสวงหามัน.

อธิบายศัพท์
如果 : rú guǒ : หรู กว่อ : ถ้าหาก, หากว่า, ถ้าหากว่า
你 : nǐ : หนี่ : คุณ, เธอ
在 : zài : ไจ้ : อยู่
早晨 : zǎo chen : จ่าว เฉิน : ตอนเช้า, ช่วงเวลาเช้า, ช่วงเช้า
失去 : shī qù : ซือ ชวี่ : สูญเสีย, สูญไป, สูญเสียไป, ทำหายไป
一小时 : yī xiǎo shí : อี เสี่ยว สือ : หนึ่งชั่วโมง
一 : yī : อี : 1, หนึ่ง
小时:  小時 : xiǎo shí  : เสี่ยว สือ : ชั่วโมง
就要 : jiù yào : จิ้ว ย่าว : ก็จะต้อง, ก็ต้อง, จะต้อง
用一整天 : yòng yī zhěng tiān : ย่ง อี เจิ่ง เทียน : ใช้เวลาทั้งวัน
用 : yòng : ย่ง : ใช้
整天 : zhěng tiān : เจิ่ง เทียน : เต็มวัน, ทั้งวัน
整 : zhěng : เจิ่ง : ครบถ้วนสมบูรณ์ , เต็ม , ทั้งหมด , เต็มจำนวน
天 : tiān : เทียน : วัน
去 : qù : ชวี่ : ไป
寻找[尋找] : xún zhǎo : สวิน จ่าว : เสาะหา, ค้นหา, แสวงหา, เสาะแสวง
它 : tā : ทา : มัน (สรรพนามบุรุษที่ 3 ใช้เรียกสัตว์หรือสิ่งของ)
牠 : tā : ทา : มัน (สรรพนามบุรุษที่ 3 ใช้เรียกสัตว์)
他 :  tā : ทา : เขา (สรรพนามบุรุษที่ 3 ใช้เรียกผู้ชายและผู้หญิง)
她 :  tā : ทา : เขา, เธอ, หล่อน (สรรพนามบุรุษที่ 3 ใช้เรียกผู้หญิง)

คำคมเตือนใจคำนี้เตือนสติเรื่องคุณค่าของเวลา การปล่อยให้เวลาผ่านไปในแต่ละวันนั้นคนมักไม่ค่อยรู้สึกตัว เผลอประเดี๋ยวเดียวเวลาก็ผ่านไปหลายนาที หลายชั่วโมง หลายวัน หลายปี น่าเสียดายว่าหนึ่งชีวิตของคนไม่ได้ยาวนานเลย ถ้าคนมีอายุกันคนละ 100 ปี มันก็แค่เพียง 36,500 วันเท่านั้น ส่วนใหญ่กว่าคนจะรู้เรื่องคุณค่าของเวลาก็อายุเข้าใกล้ 20 ปี บางคนใช้เวลามากกว่านั้น

พอรู้ตัวแล้วก็ใช่ว่าเราจะสามารถทำอะไรที่ตนเห็นว่ามีคุณค่า น่าทำ ได้เลย กว่าจะเรียนรู้ กว่าจะหาจังหวะโอกาสลงตัว เวลาของชีวิตก็ผ่านไปมากแล้ว


เรืองรอง  รุ่งรัศมี



ถ้าหากชีวิตเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง



ถ้าหากชีวิตเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
เพื่อนร่วมเดินทางของฉัน มิตรสหายของฉัน
ยังคงหันหาตะวันยามเช้า และออกเดินทาง
ให้เงาที่ทอดยาวเหลือไว้ด้านหลัง
            หันกลับไปโบกมือด้วยอาการรื่นเริง!

ถ้าหากชีวิตเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
เพื่อนร่วมเดินทางของฉัน มิตรสหายของฉัน
ยังคงคือหนทางยาวไกลที่มากไปด้วยลมฝน
ยังคงวิ่งตะบึงไปอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย
            ขอให้เราจูงมือกันกระชับมั่น!

ถ้าหากชีวิตเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
เพื่อนร่วมเดินทางของฉัน มิตรสหายของฉัน
เรายังคงต้องชูจอกร่วมกัน
ไม่ว่าจะเป็นสุรารสหอมหวาน หรือสุรารสขม
ความสัตย์ซื่อสุจริตและการเชื่อถือได้ คือรสชาติแท้ที่เข้มข้น!


ถ้าหากชีวิตเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
เพื่อนร่วมเดินทางของฉัน มิตรสหายของฉัน
ยังคงจะขับขานบทเพลงที่ไม่มีวันขับขานได้จบ
ในยามที่หลอดคอยังไม่ถูกตัดให้ขาดออก
            ที่ควรโห่ร้องยินดีก็โห่ร้องยินดี ที่ควรสาปแช่งก็จงสาปแช่ง

ถ้าหากชีวิตเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
เพื่อนร่วมเดินทางของฉัน มิตรสหายของฉัน
พวกเขาที่ไม่ยอมช่วยจิตวิญญาณของตนให้รอดพ้น
ก็ปล่อยให้พระเจ้าช่วยเหลือ...
            ใต้แสงตะวันถึงอย่างไรก็เป็นกลางวัน!

เวลาเอย เวลาไม่ไหลย้อนคืน
แต่ชีวิตกลับสามารถเริ่มต้นใหม่ได้
อย่าได้พูดว่าสิ่งที่สูญเสียไปนั้นมีมากแสนมาก
เพื่อนร่วมเดินทางของฉัน มิตรสหายของฉัน
            วันพรุ่งยาวนานเสียยิ่งกว่าวันวาน!

จากบทกวี 'เจี่ย หญู เซิง ฮว๋อ ฉง ซิน ไค โถว'
โดย : ซ่าว เย่น เสียง

วันเวลาไม่อาจย้อนคืน เปลี่ยนปฏิทินใหม่ เรื่องราวในวันคืนที่ผ่านมาเป็นไปได้เพียงบทเรียน และความทรงจำ
ไม่ว่าจะคิดจะรู้สึกอย่างไร ชีวิตก็ยังคงดำเนินต่อไป วันเวลาก็ยังคงไหลรุดต่อไป
เราอาจทำผิด เราอาจทำถูก เราอาจพอใจ เราอาจจำใจ เราอาจผ่อนคลาย เราอาจตึงเครียด ถึงอย่างไรที่ผ่านมาแล้วล้วนแต่ได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้ในวันเวลาที่ผ่านไปนั้น
วันเวลายังคงเคลื่อนตัวต่อไป
เราจะคิดอ่านกำหนดการก้าวเดินไปของชีวิตบ้างไหม หรือว่าปล่อยให้วันเวลาไหลผ่านชีวิตเราไปในความจำยอมของเรา
            เราทุกคนต่างต้องสูญเสียเวลาไปกับเรื่องที่ทั้งเต็มใจกระทำและจำใจกระทำ
          แต่เราต่างก็มีสิ่งที่ควรต้องกระทำ น่าจะกระทำ และอยากจะกระทำ

            ที่สำคัญคือ เราได้เริ่มต้นบ้างหรือยัง
            ชีวิตจะเดินทางไปได้ยาวไกลแค่ไหน ยากนักที่จะมีผู้ใดหยั่งรู้ล่วงหน้า
            วันวานนั้นมีรอยเท้าชีวิตเราอยู่
            วันพรุ่งอยู่ตรงหน้าเรา
            และเท้าของเรา ร่างกายของเรา ชีวิตของเรา และวันพรุ่งของเรา จะมากจะน้อยเราควรจะต้องรู้จักรับผิดชอบบ้าง
          วันพรุ่งอยู่ตรงหน้าเรา


เรืองรอง รุ่งรัศมี


พิมพ์ครั้งแรกในคอลัมน์ “สายลมในกิ่งหลิว” เนชั่นสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 605