ระยะห่างที่เหมาะสม

ชีวิตคนโดยทั่วไป เป็นชีวิตภาคพื้นดินมากกว่าภาคพื้นน้ำ หรือภาคอากาศ

บางเวลาเราอาจใช้ชีวิตภาคบนฟ้า หรือภาคพื้นน้ำ แต่นั่นก็เป็นเพียงช่วงเวลาพิเศษช่วงหนึ่ง ที่ไม่ใช่ชีวิตภาคปกติในชีวิตประจำวัน

ชีวิตภาคพื้นดินทำให้คนมักโหยหา ถวิลถึงชีวิตภาคที่ตนไม่มี

อิสรภาพ คือ ความฝันล้ำค่าของคนเสมอ โบยบินเสรีดั่งนกในฟ้ากว้าง ล่องลอยเสรีดั่งไร้พันธนาการ

ปุยนุ่น ก้อนเมฆ จอกแหน และกอสวะ ก็ล่องลอยไปดั่งว่าเสรีเช่นกัน

ล่องลอยไปโดยไม่รู้หน รากไม่เกาะยึดพื้นดิน

คืนอิสรภาพกับการล่องลอย

คืนอิสรภาพกับความไม่มั่นคง

เหลื่อมซ้อน-ทาบทับ-ประสาน

จอกแหนมีรากที่เกาะยึดไม่ถึงพื้นดิน ในยามล่องลอย รากและใบของมันไขว่คว้าหาสิ่งใดหรือไม่ ?

ระยะห่างที่เหมาะสมลงตัวกับภาคพื้นดินอยู่ตรงที่ใด ?

เรืองรอง  รุ่งรัศมี

พิมพ์ครั้งแรกในคอลัมน์ “โลกกว้างได้เท่ากับครอบฟ้า” ปาจารยสาร ฉบับที่ 6 ปีที่ 33 มกราคม – กุมภาพันธ์ 2553

นกแก้วในกรง

นก : สีอะคริลิค บนแคนวาส

คหบดีแซ่ต้วนเลี้ยงนกแก้วไว้ตัวหนึ่ง เป็นนกแก้วที่ฉลาดมาก มันสามารถท่องมนต์และบทกวีได้ คหบดีต้วนตัดขนปลายปีกของมัน เพราะเกรงว่ามันจะบินหนี เลี้ยงมันไว้ในกรงที่แกะสลักอย่างงดงาม ดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี

ต่อมา คหบดีผู้นี้กระทำความผิด ต้องถูกจับตัวไปคุมขังในคุก หลังพ้นโทษถูกปล่อยตัวออกมา เขาถามนกแก้วของเขาว่า

“ข้าถูกขังในคุกอยู่ครึ่งปี ลำบากคับแค้นเป็นอย่างยิ่ง เจ้าอยู่ที่บ้าน เขาเลี้ยงดูเจ้าอย่างดีหรือเปล่า”

นกแก้วตอบว่า

“ท่านอยู่ในคุกครึ่งปี ก็รู้สึกว่าตัวเองทนไม่ได้ ข้าอยู่ในกรงมาไม่รู้ว่ากี่ปี หรือจะไม่ให้รู้สึกคับแค้นใจบ้างเลยเชียวหรือ”

คหบดีต้วนทอดถอนใจด้วยความสำนึก ปล่อยนกแก้วเป็นอิสระในวันนั้นเอง

เล่อซ่านลู่

เรืองรอง รุ่งรัศมี 
แปลและเรียบเรียง

พิมพ์รวมเล่มครั้งแรกใน รอยยิ้มในปัญญา มกราคม 2536